Slubny mowi, ze .....

poza wodospadami, siklawkami i bystrzycami ..... swiata nie widze;-)

... i nawet moglabym w to uwierzyc patrzac na ostatnio publikowane fotki ..... ale musze jednak zaprotestowac!!!
Bo ja kobitka dociekliwa i wszystko musze sprawdzic, rozwazyc i udowodnic, ze to ja ....... zawsze mam racje;-))
Choc Slubnemu wydaje sie, ze jestem "zaslepiona" to ..... oczy mam szeroko otwarte i nic nie umknie mojej uwadze ....

zwierzaki i ptaki przy drodze ....

roslinki w rowie ....

stare zabytkowe domy ....

ladne miejskie widoki ....

wystawy sklepowe .....

to co ..... na gorze

i to co pod nogami .....

..... eleganckie kobiety i ....... przystojni panowie, ale te fotki utrwalam tylko na moim "osobistym twardym dysku" ..... i "przegladam" w skrytosci;-))

Chyba jednak rozumie irytacje ze storny Slubnego, ktory mowi rowniez, ze ..... jak bede stawac przed kazdym "fotomodelem" ..... to droga do domu zajmie mam co najmniej tydzien.

Po dlugiej i bogatej ......

w uczucia i odczucia drodze zycia;-))  ...... w srodku nocy, cali i nawet w miare rzescy dotarlismy do domu.

Podroz zajela wyjatkowo wiecej czasu niz zwykle, ale czy to dziwne skoro, nie byla to tylko podroz z punktu A do punktu B.
" Punktow" bylo duzo wiecej ...... i duzo dluzsze.

 "A1" byl po przejechaniu zaledwie kilkuset metrow, bo musialam cyknac fotke "mojego" mostu "z drugiej strony" .....

"A2" - postoj w Vilhelminie, obowiazkowy z kilku powodow: zakupy delikatesow u Martina, sniadanko w kafejce, odwiedziny i zakupy w godnym polecenia sklepie.
Iscie letnia pogoda zachecila do spaceru po Vilhelminskiej starowce i cykniecia kilku fotek ....

"A3" - odwiedziny znajomej farmy koziej i zakup ekologicznych serow ....

"A4" - obowiazkowy obiad ....
"A5" - przystanek "na siusianie" przy ulubionej bystrzycy ..... w celu sprawdzenia .... "gdzie jest wiosna" ....

"A6" - ostre hamowanie, aby podziwiac cudowne ...... pasodoble ..... w wykonaniu moich ukochanych ptakow....

"A7" - "amerykanska wizyta" w Gammelgården w Fågelsjö

"A8", "A9", "A10" ...... i jeszcze kilka, bo jak spokojnie przejechac obok tak pieknie zachodzacego slonca??????

Do czego sluzy "dziurka" .......

to pytanie nurtuje mnie od kilku dni i mam wielka nadzieje, ze znajdzie sie ktos, kto pomoze mi znalezc na nie odpowiedz.

Bo ja, albo juz taka stara, ze zapomnialam,
albo taka mloda, ze nie doswiadczylam;-))

"Dziurka" wyglada tak .....

a znalazlam ja w Klimpfjäll na scianie zabytkowej budowli Norgefarargården.
Przez wieki kupcy i mieszkancy tych gorskich terenow zatrzymywali sie tutaj na nocleg i posilek dla siebie, i swoich koni w czasie wedrowek "handlowych" miedzy Szwecja i  Norwegia.

Na posilek zatrzymalam sie rowniez i ja, podczas mojej "zyciowej wedrowki".
Posilek dla duszy i posilek dla ciala ......... muuuuuuuuuums!
Wszystko z lokalnych, ekologicznych produktow, smacznie przyrzadzone i podane przez pania Eve.
Ciekawska jak zwykle, zasypywalam pania Eve pytaniami o skladniki i przepisy.
O dziwo, otrzymalam odpowiedz na wszystkie!!!

Wyszlam najedzona, ukontentowana i bogatsza w kulinarne przezycia ...... i kulinarna ksiazke .....
Lapponska spizarnia

Pani Eva jest jedna z czterech autorek powyzszej ksiazki.

Wszystko co Saamskie ....

musze zobaczyc!!!
Nic wiec dziwnego, ze kroki moje skierowalam w kierunku Marsfjället ....

do Fatmomakke ......
przykoscielnej wioski zwanej po szwedzku kyrkstad, ktorej poczatki datowane sa w latach 1780-81 i przez wieki byla "centurm zycia" zrowno Saamow jak i osadnikow.

Tutaj chrzczone byly wszystkie dzieciaki z okolic, tutaj przyrzkali sobie wzajemna i dozgonna milosc nowozency, tutaj zegnano wszystkich tych, ktorzy odchodzili na zasluzony wieczny odpoczynek.
Tutaj odbywaly sie doroczne festyny i odpusty, tutaj rodzily sie nowe znajomosci i milosci.

A teraz, jest jakos dziwnie pusto. I turystow tez nie za wielu, a szkoda.
Wedrujac po "wiosce" i "czujac jej historie" spotkalam starsza kobiete, ktora widocznie zauwazyla moja facynacje, bo usmiechnela sie do mnie i rozpoczela serdeczna rozmowe. Opowiedziala historie swojego zycia, opowiedziala o wszystkich waznych dniach zwiazanych z tym miejscem i ubolewala nad losem wioski.

Obawia sie bardzo, ze jesli w najblizszym czasie nie zadba sie o konserwacje szalasow to niestety rozsypia sie i za kilka lat pozostane tylko miejsca po wygaslych paleniskach.

A ze nie sama woda czlowiek zyje .....

wiec troche innej strawy .....
choc i ta dla duszy, a nie  dla ciala.
Bo odwiedzajac Saxnäsgården nie sposob nie zaglebic sie w historie pensjonatu i jego zalozycieli.
Emma, fantastyczna kobieta, pozostawila po sobie nie tylko pensjonat, ale i Ricklundgården.
Budowle, ktora chyba bardziej pasuje w klimatach srodziemnomorskich?.... a w niej wspaniala galerie sztuki ...

Wszystkich tych, ktorzy zechca dowiedziec sie wiecej o tym ciekawym miejscu odsylam na ......
www.ricklundgarden.com