Kto oszczędza ....

ten ma!!!

Schowane na "czarną godzinę" ... więc może na teraz???

Kto wie, kto wie .... 

Pomalutku, powolutku .....

..... zycie w naszej rodzinie zaczyna powracac do normalnego trybu.
Wczoraj pozegnalismy i pochowalismy naszego: brata, szwagra, wujka, wujka-dziadka.
Bedzie nam go napewno brakowalo, bo byl osoba, ktora dostarczala wiele energii i radosci, i nie sposob bylo go nie dostrzec.
Pozostalo wiele, bardzo wiele, zdarzen, epizodow i historyjek, ktore bedziemy wpominac i w ten sposob nadal bedzie wsrod nas.

Swiatelko .....

..... dla tych wszystkich, ktorzy przeniesli sie do krainy wiecznosci plonie od kilku dni w naszym domu.

Zadne inne swieto nie powoduje u mnie takich dylematow jak Swieto Zmarlych. Kiedy obchodzic???
W Szwecji swieto to, ze wzgledow praktycznych i ekonomicznych, zostalo przeniesione na najblizszy weekend po 1 listopada.
Ja wychowana w tradycji dnia wolnego w dniu 1 listopada nadal mam trudnosci w odnalezieniu sie w otaczajacej mnie rzeczywistosci, i poniewaz jestem "kobieta pracujaca" nie zawsze mam mozliwosc wykombinowania dnia wolnego w tym wlasnie dniu.

Wytworzylam wiec wlasne rutyny i odwiedzanie grobow bliskich polozonych w odleglosciach wiekszych niz 30 km planuje w weekend poprzedzajcy 1 listopada. Na szczescie mieszkam w Kraju, gdzie nie potrzeba zadnej ochrony policyjnej dla polozonych na grobach kwiatow i dlugopalacych sie zniczy, tak wiec w dzien Swieta Zmarlych swiatelka plona .... o ile wietrzysko ich nie zgasi ..... ale zawsze znajdzie sie jakas przyjazna reka z "sasiedniego grobu", ktora je ponownie zapali.
W dzien 1 listopada odwiedzam groby najblizszych, ktorzy spoczywaja na cmentarzach w poblizu mojego miejsca zamieszkania i pracy. Bo jednak .... to wlasnie ten dzien.
Lubie to robic z wielu innych wzgledow ..... cisza, spokoj i brak tloku, ba! .... moge nawet powiedziec, ze zdarzalo sie ze bylam sama samiusienka z moimi myslami i wspominkami na calym cmentarzu.

W ten weekend rowniez pojade na groby i to kilka razy .....ponownie zapale swiatelka i ...... spotkam rodzinke i znajomych, bo to tez tradycja;)
Moze cykne kilka fotek, aby pokazac roznice miedzy dekorowaniem grobow ......

Czestochowa w oczach Julii................

Podczas gdy babcia zaglebiala sie we wspomnieniach...............

Wnusiunia Julia z aparatem w reku w pelni oddala sie zajeciu reportera i dokumentowala ta najnowasza Czestochowe :

Czestochowa, miasto mojej mlodosci...........

Piekna pogoda sprzyja wedrowkom po moim miescie...............

Wspominam i opowiadam mojej wnusi o "zyciu" w latach mlodosci.

Mieszane uczucia.....

.... czy isc na koncert ............ czy zachowac dawne wspomnienia ???
W ubiegly weekend  odbyl sie w naszym parku miejskim koncert  Beach Boys -ow
......ale czy wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki ???
Takie pytanie postawilo sobie zapewne wiele i wielu mnie podobnych ..... bo sprzedano tylko okolo polowe biletow.
Dla mnie Beach Boys :  to lata 60-te, wakacje, plaza i ............ niech tak zostanie !!!!

Kiedy diabel sie starzeje.....................

.... robi sie religijny - tak mowi popularne szwedzkie przyslowie. Ja mam moja wersje tego, sympatycznego zreszta, przyslowia. Moja parafraza: Kiedy diabel sie starzeje .... robi sie sentymentalny!!!
Czyzby ... juz czas?
Lapie coraz czesciej na tym, ze z rozrzewnieniem wracam do miejsc z dziecinstwa, do mlodosci, do kolezanek, dawnych idoli, do starych symapatii  i milosci.
A jeszcze nie tak dawno protestowalam dosc glosno, kiedy moja mama, ktora niestety nie zyje juz dokladnie 10 lat, opowiadala cale zycie naszemu synowi. Mialam dosc gleboko zakorzenione w pamieci wszystkie wywody i wspomnienia mojej babci, ktora wykorzystywala kazda mozliwa sytuacje i chwile, aby opowiadac i opowiadac bez konca. Opowiadala o swoim dziecinstwie, o swojej mlodosci i milosci. O zyciu w Pinsku, o balach, rautach, wyjazdach. Opowiadala rowniez o swojej niedoli, o przymusowej  podrozy  na wschod - za Ural - tylko dlatego, ze nalezala do "zlej grupy spolecznej". O nedzy i glodzie, o zmaganiach z mrozem, sniegiem i NKWD.
Pamietam,  jak strasznie przezywalam wszystkie te opowiesci, przerazaly mnie, snily mi sie po nocach.
Dlatego tez protestowalam, gdy przyszla kolej na mojego syna. Chcialam go ochronic! 
Ale przed czym ? Przed historia naszego rodu, przed korzeniami ? Przed poznaniem swoich przodkow?
Dzisiaj, w rozmowach z synem, ktory jest juz dorosly i sam jest ojcem, wracamy czesto do  tych opowiesci. Wydaje mi sie, ze gdyby bylo nam dane pojechac dzisiaj do Pinska, napewno odnalezlibysmy bez problemu dom rodzinny lub plac-na ktorym stal, cukiernie Gregorowicza, Fabryke zapalek, gimnazjum, port i bulawary nad rzeka Pina, przystan kajakowa, Katedre i Sobor Prawoslawny.
Wszystko to "siedzi wyryte w naszych trwardych dyskach".
Napisalam - naszych twardych dyskach - ale przciez nie bylo jeszcze innych, kiedy moja babcia opowiadala. A w czasach gdy przyszla kolej na moja mame - komputery byly jeszcze w "powijakach".
Poczulam ulge, ja nie musze "zameczac" moich wnuczat opowiadaniami, moge to wszystko opisac na blogu : o moich przodkach, o moim dziecinstwie, o mojej mlodosci i milosciach, o kolezankach, o idolach, o wszystkim tym do czego tak chetnie zaczynam powracac.
Lecz - gdy moje wnusie kiedys zapytaja o moje zycie .................. bede opowiadac i opowiadac .....
bo ci co mnie znaja osobiscie wiedza, ze jestem  straszna.........gadula!!!