Niech zywi nie traca nadzieji.....

..... bo to co sie zapalanuje, i czego pragnie sie goraco ..... spelni sie!, nawet jesli potrwa dluzej niz sie tego oczekuje.
W styczniu ubieglego roku zamiescilam post, ktorym wyrazilam jedno z moich pragnien.

Niestety nikt z moich czytelnikow nie pomogl mi czynnie w realizacji przedsiewziecia, ale dziekuje za proby i moralne wsparcie.

Jednak ..................

.......jesienia ubieglego roku znalazlam na pchlim targu jedno, przemalowane na czerwono ........ale model ten!!! - wiec pojechalo ze mna do domu.

W styczniu dokladnie w rocznice "listu gonczego" na tym samym pchlim targu znalazlam drugie. Nie przerazil mnie fakt, ze i tym razem kolor nie ten.

Kilka arkuszy papieru sciernego, klocki scierne, odrobina sily i kilka godzin ......

i juz gotowe do dalszej "produkcji".

2 puszeczki lakieru, kilka pedzelkow, cala masa przeklenstw .............

i oto rezultat !!!..... i pochwala ze strony slubnego, dodal nawet, ze nie tylko jestem cipka dziewczyna  ale nawet bardzo dolna!!!

Wiedza sasiedzi... kto na czym siedzi......

.....wiec w Was pokladam ostatnia nadzieje w skompletowaniu zestawu krzesel do mojego raju.

Kilka lat temu mialam wizje zebrania co najmniej 6 krzesel z drewna tekowego produkowanych w Edsbyn (fabryka nart) jako "wypelniacz" produkcyjny w latach 50 i 60-tych. Udalo mi sie dosc szybko zgromadzic 4 ... az ... czy .... tylko? - a potem nastapil calkowity zastoj. Kiedy ja "wpadlam na ten genialny pomysl" - nikt lub prawie nikt nie docenial wartosci tych przyszlych antykow i krzeselka "ladowaly " na wysypiskach recyklingowych. I gdy juz zamieniono wystarczajaco duza ich ilosc na kalorie grzewcze ....... staly sie krzykiem mody i za 1 szt. zyczono sobie kilkaset koron !!! na aukcjach czy popularnych sajtach aukcyjnych.
Od kilku miesiecy rozplynely sie calkowicie i nie ukazala sie ani jedna sztuka. Czyzby "wytepiono" je doszczetnie???
Pomysl tego "listu gonczego" przyszedl mi do glowy, kiedy przeczytalam blog Joanny, ktory bierze udzial w konkursie na Blog roku - 2009 i ktory bardzo goraco polecam. Joanna opisuje jak jej rodzinka "rozprawia" sie ze starymi meblami - i nagle przed moimi oczami zobaczylam "moje krzeselka" trawione plomieniami ognia.....i krzyknelam..... Ratunku - ocalic dla potomnych!!!